Een bingo avond om naar uit te kijken: Facility YBother nodigt LGBT vluchtelingen uit.

Op een vrijdagvond eind November klopte ik aan op een deur in de Amsterdamse Jordaan. Niet veel later verscheen de fantastische Facility YBother om me binnen te laten in haar appartement voor een kop koffie en een praatje. Ze vertelde me hoe ze gedwongen werd haar land te verlaten en hoe ze in Nederland een verblijfsvergunning  aanvroeg. We praatten over het nieuwe leven dat ze had opgebouwd in Amsterdam, de uitdagingen waarmee vluchtelingen in de LGBT-scene worden geconfronteerd en wat er zoal moet gebeuren om dingen te verbeteren.

Vertel ons over jezelf…

Ik ben 31 jaar oud, ik ben gay en ik kwam als vluchteling vanuit Libanon hier naartoe. Ik woon nu 6 jaar in Nederland. Ik ben DJ en een aspirant buikdanseres.

Hoe was je leven in Libanon?

Toen ik begin twintig was, ging ik studeren in de VS. Een paar jaar later kwam ik terug in Libanon en begon mijn dubbelleven. Het was onmogelijk om mijn familie te vertellen dat ik homo was. Ze leven in een conservatieve buurt in Beiroet en mijn vader is een toegewijde moslim. Wanneer ik jongens ontmoette in het uitgaansleven, deed ik me voor als een Libanese Amerikaan die naar Beiroet was verhuisd. Het was belangrijk de twee werelden waarin ik leefde gescheiden te houden van elkaar.

Dat liep mis toen ik instemde met een gesprek met een journalist over de homoscene in Libanon. Ik vertelde haar hoe zwaar het leven was voor mensen zoals ik. In Libanon hebben mensen uit de LGBT scene geen rechten, als je slachtoffer wordt van een misdaad of geconfronteerd wordt met homofobie kun je beter geen aangifte doen, je bent altijd bang dat er later mee gechanteerd wordt.  Het artikel werd gepubliceerd in een bekende landelijke krant. Mijn familie kwam er na een paar dagen achter. Op een zondag vroeg mijn vader me om hem te bezoeken. Toen ik aankwam, sloot hij me op in een kamer, hij en mijn broer sloegen me in elkaar. Het was verschrikkelijk. Ik dacht dat ik dood zou gaan. Uiteindelijk wist ik te ontsnappen. Maar ik moest alles achter me laten. Ik kon nergens heen, ik was dakloos, sommige nachten sliep ik op het strand. Ik leefde in de constante angst om gevonden en vermoord te worden.

Hoe kwam je ertoe asiel aan te vragen in Nederland?

Twee maanden na de gebeurtenis vertrok ik naar Amsterdam. Iemand vertelde me over  “Secret Garden”. Kort na aankomst belde ik Emir. Hij raadde me aan om naar het asielzoekerscentrum in Ter Apel te gaan, waar ik vervolgens asiel heb aangevraagd. Daarna begon mijn reis van zelfacceptatie en genezing. Ik werd naar verschillende asielzoekerscentra gestuurd – Veenhuizen, Budel, Gilze Rijen en Dronten, daar verbleef ik een aantal maanden. Het was geen gemakkelijke tijd. In de centra ervaar je veel homofobie. Het kan verontrustend zijn om de kamer te delen met andere vluchtelingen. Als homo leef je in de constante angst lastiggevallen te worden. Het werd beter toen ik een andere homo uit Syrië ontmoette. We werden vrienden en begonnen rond te hangen met een groep Koerden. We werden een vriendengroep. Samen zijn heeft ons sterker en vooral veiliger gemaakt. Na ongeveer een jaar kreeg ik eindelijk asiel.

Wat gebeurde er daarna?

In Amsterdam voel ik me nu thuis. Ik voel me hier gelukkig en veilig. Toen ik eindelijk een plek in de stad kreeg om te wonen, ging ik naar homobars. Het is niet eenvoudig voor vluchtelingen om in de homoscene uit te gaan. Mannen die je in een bar ontmoet, stellen je altijd dezelfde vragen. De drag-scene werd belangrijk voor me, het was een gemeenschap die me steunde. In kroegen als  Café Saarein, Spijker en Vrankrijk maakte ik vrienden. Vooral mijn dragmoeder Sympathy Bucket en drag-tante Dora ben ik dankbaar. Ze leerden me alles – van hoe je je moet kleden tot hoe je make-up aanbrengt en op hoge hakken loopt. Ze zijn ongelooflijk genereus en zorgzaam voor me geweest.

We hebben gehoord dat je samen met “Secret Garden” van plan bent een evenement te organiseren

Ja, de enige echte Facility YBother organiseert binnenkort een bingo-avond voor LGBT-vluchtelingen. Er is muziek, er zal gebuikdanst worden en er is een Arabisch drag-thema. Aanvankelijk zou de bingoavond in Oktober plaatsvinden. Door de Covid restricties moesten we de avond annuleren. Nu hopen we dat het in januari alsnog door kan gaan.

Ik wil dat andere vluchtelingen het gemeenschapsgevoel ervaren, zoals ik dat zelf ervoer op de Amsterdamse queer bingo-avonden en bij de drag-shows waar ik ooit was. Voor vluchtelingen die niet vloeiend Nederlands of Engels spreken, is het niet makkelijk integreren in de homoscene. Met de drag-night wil ik mensen vooruit helpen die moeite hebben om deel uit te maken van de scene. Ik wil ook laten zien hoe bevrijdend het kan zijn om in drag te lopen. Mij gaf het vertrouwen en een gevoel van vrijheid dat ik hiervoor nooit eerder had ervaren. Ik hoop andere vluchtelingen een vergelijkbare ervaring te bieden.  

Er is behoorlijk wat interesse gewekt voor de bingo avond

Ja, een aantal Amsterdamse ondernemingen heeft besloten de avond te sponsoren. Mister B, Rob, Gays en Gadgets, en de NZ Sauna waren heel genereus met het doneren van geweldige prijzen en cadeaubonnen voor de bingo.

Is er iets anders dat je nog kwijt wilt?

Ik heb het gevoel dat we allemaal op reis zijn. Mijn reis is nog lang niet voorbij. Ik hoop ooit de Nederlandse nationaliteit te krijgen en hier te kunnen stemmen. Ik hoop dat die dag niet te lang op zich laat wachten. En natuurlijk, hoop ik een man te vinden. Het is maar dat je het weet…

Houd deze website in de gaten voor een aankondiging van de bingo avond binnenkort!

Sergio Rigoletto
Translated by Dries Verhoeven
4 December, 2020