Nederland is niet zo veilig als veel mensen denken’



Op 17 mei 1990 is homoseksualiteit door de Wereldgezondheidsorganisatie geschrapt van de lijst met geestesziekten. Dat is nog maar 29 jaar geleden. Sindsdien wordt op deze dag wereldwijd aandacht gevraagd voor de rechten van LHBT+’ers.

Dat is keihard nodig, want in veel landen is homoseksualiteit nog altijd verboden. In Brunei kondigde de sultan vorige maand een wet aan die homoseks bestraft met steniging. De westerse wereld reageerde verontwaardigd, waarna de sultan de wet heeft uitgesteld. Toch is het goed mis. Ook in landen als Iran, Irak, Marokko, Pakistan en Saoedi-Arabië worden homo’s vandaag de dag nog altijd als paria’s behandeld.

De leiders van homofobe en transfobe regeringen moeten worden aangesproken én aangepakt. De premier van Luxemburg – die zelf met een man is getrouwd – deed dat eerder dit jaar in Egypte, tijdens een Arabische top. Dat is dapper. En belangrijk. Ook de Nederlandse overheid moet niet bang zijn om regeringsleiders aan te spreken. En om, samen met andere landen, sancties op te leggen.

LHBT+’ers uit onveilige landen vluchten soms naar Europa, naar Nederland. Hier kunnen homo’s trouwen en vieren honderdduizenden mensen elk jaar de Gay Pride. Een veilige haven. Toch is het in Nederland niet zo veilig als veel mensen denken. Dagelijks kloppen bij onze stichting asielzoekers en vluchtelingen aan die hulp en bescherming vragen.

De IND weigert soms asielaanvragen van LHBT+’ers, omdat ze niet worden geloofd. Een deel van de asielzoekers worstelt met hun seksuele geaardheid en identiteit. Het is dan lastig om daar in Nederland de juiste woorden voor te vinden. Ook veroorzaakt de asielprocedure onnodig veel stress. De overheid moet beter samenwerken met belangenorganisaties, zoals onze stichting, om het asielbeleid te verbeteren.

Asielzoekers en vluchtelingen worden in Nederland uitgescholden, bedreigd en zelfs in elkaar geslagen. Vanwege hun geaardheid. Dit gebeurt vaker dan je denkt. Vorig jaar hielp onze stichting iemand die aangifte had gedaan bij de politie. Er zijn camerabeelden, de verdachte is bekend. Toch is nog altijd – bijna een jaar later – niets met die aangifte gedaan.

Ook in Nederland zijn er mensen die vanwege hun culturele achtergrond of religie totaal geen respect hebben voor LHBT+’ers. Die mensen moeten harder worden aangepakt. Niet door aangiftes te laten liggen, of door slachtoffers als daders te behandelen. Maar door belediging, bedreiging en discriminatie harder te bestraffen. Ieder mens heeft recht op bescherming.

Wij vragen de politie en het ministerie van Justitie en Veiligheid om op te komen voor de rechten van LHBT+’ers met een etnisch-culturele achtergrond. Want wij dromen allemaal van een wereld waarin ieder mens gelijk wordt behandeld en waarin wij harmonieus kunnen samenleven. Laten we die droom waarmaken