Op vrijdag 18 november 2011 heeft stichting Secret Garden een dagactiviteiten in het Podium Mozaiek georganiseerd. De
avond was begonnen met een debat, waar homoseksualiteit centraal stond. Ahmed Marcouch, Sid Madani, Peter Herfst en
Fenik Fatah hebben deel genomen aan discussie panel. Het bespreekbaarheid van homoseksualiteit en zichtbaarheid van het
doelgroep was het thema. we danken zeer het panelleden en het publiek die aanwezig was en alle andere betrokkenen.
Daarnaast was er ook een tentoonstelling "Onzichtbaar in niemandsland, zichtbaar in Nederland", waar potreten van LHBT'ers te zien.
Een ruimte was gereserveerd audiovisuele materiaal, waar men kon naar paar documentaires kijken zoals: Vrij in Nederland en
Hob Al Nisa en The Silent Stories.
Tijdens het eten heeft de stadsdeelvoorzitter van Amsterdam west mevrouw Martien Kuitenbrouwer een toesprak gehouden en de nieuwe
digitale versie van de Brochure "Ik ben zoals jij" gepresenteerd.
De laatste deel van de dagactiviteiten was het toneelstuk die door regisseur Marcos Rabello was gemaakt. WOEST! gaat over de worsteling
van een Arabische jongen met zijn homoseksuele identiteit. Deze solo voorstelling werd gespeeld door de Marokkaanse acteur Zouhair Mtazi,
regie en vormgeving Marcos Rabello, tekst van Peet van Duijnhoven en muziek van Felipe Ignacio Noriega.
De uitgekochte voorstelling werd door het publiek goed ontvangen. De aanwezigen vonden het in het algemeen een ontroerde voorstelling,
goed gespeeld, mooi tekst en sterke toneelbeeld. Bovendien vonden ze het onderwerp zeer van belang in deze tijd.
Podium Mozaiek was tevreden met de samenwerking en wil deze graag voortzetten.
Wegens groot succes van WOEST! komen we volgend jaar weer terug. Deze keer spelen we niet alleen in theaters maar ook op festivals en
voor het voortgezet onderwijs.
Wilt u ook in je eigen kring, school of in je buurthuis deze toneelstuk en een ontmoeting met het doegroep bestelen, neem dan contact met ons op.
In gesprek met Sid Madani
Sid is in Iran geboren en sinds 1983 in Nederland.
Op de leeftijd van 12 jaar voelde Sid dat hij anders was dan anderen. Hij vroeg zich af waarom God hem zo had geschapen. Terwijl zijn
ouders TV zaten te kijken ging hij het dak van het huis op om daar zijn frustraties af te reageren door in stilte te dansen, zich ondertussen
afvragend waarom Allah hem zo had geschapen. Als toen nog zeer gelovig moslim bad hij vaak en vroeg het aan Allah. Hij realiseerde zich de
consequenties van het anders-zijn met betrekking tot het geloof, de mensen en de overheid.
Toen Sid 16 jaar oud was besloot hij niet langer als moslim door het leven te willen gaan. Hij ging op zoek naar andere mogelijkheden om
zijn geloof te belijden en besloot om katholiek te worden, welk geloof hij 20 jaar heeft beleden. Sid heeft altijd een sterk geloof in Maria
gehad, wat de stap naar het katholicisme heeft beïnvloedt. Naast het katholicisme heeft Sid zich ook verdiept in het Jodendom en christendom.
Nu is hij boeddhist. Spijt dat hij van het moslimgeloof is afgestapt, heeft hij niet gehad.
Sid kreeg een relatie met een vriend, waarmee hij dolgelukkig was. Op een gegeven moment is deze relatie bij de geheime dienst bekend geworden
en werd hij gearresteerd. Doordat hij op dat moment 17 jaar oud was, werd hij (slechts) veroordeeld tot zweepslagen en gevangenisstraf. Wel kreeg
hij te verstaan dat als hij nog eens betrapt zou worden na het bereiken van de 18-jarige leeftijd, zijn armen zouden worden geamputeerd, waarna
hij vervolgens van een hoog gebouw naar beneden zou worden gegooid. Sid heeft tegen zijn familie gezegd dat er sprake was van een vrouw die
toenadering zocht en niet van een man. Over zijn homoseksualiteit kon hij op dat moment niet vrijuit met zijn ouders spreken.
Als dienstplichtig militair was Sid verplicht om in het Iranese leger te gaan. Zijn militaire dienstperiode, die startte in 1982, viel voor
een deel samen met de oorlog van Iran tegen Irak. In het leger is op een gegeven moment door een van zijn meerderen, een kolonel, seksuele
toenadering tot Sid gezocht wat Sid heeft afgewezen. Op de een of andere manier is dit bij de geheime dienst terecht gekomen, die vervolgens het
tegenovergestelde (hij zou de kolonel hebben benaderd) beweerde. Sid zou toenadering tot de kolonel hebben gezocht in de hoop te voorkomen dat hij
zou worden uitgezonden naar een oorlogsgebied.
Door het gebeurde en wat daaraan vooraf gegaan was tijdens de relatie met zijn vriend, zag hij geen uitweg meer om verder te leven en deed hij een
mislukte zelfmoordpoging door zijn pols door te snijden.
Eenmaal in het oorlogsgebied aangekomen, heeft Sid veel gruwelijkheden en ellende gezien en meegemaakt. Hij zag er zichzelf volledig wegkwijnen.
Hij besloot daarom om terug te gaan naar Teheran om zijn vader te vragen hem te helpen vluchten. Op dat moment was er bij zijn vader nog niets
bekend over zijn homoseksualiteit.
Dankzij zijn vader die Imam was, is hij in staat geweest het land te ontvluchten. In imamkleding heeft zijn vader Sid naar de grens met Turkije
gebracht en aldaar een mensensmokkelaar gevraagd Sid over de bergen te begeleiden naar Turkije.
Als gedeserteerde militair liep hij het risico
tijdens de vlucht te worden betrapt wat kon leiden tot arrestatie en veroordeling tot de doodstraf. Sid beschrijft deze reis als zeer zwaar en uitputtend.
Het was erg koud en er lag sneeuw, hij moest voortdurend oppassen waar en hoe hij zijn voeten zette om niet uit te glijden. Verder
waren er in dat gebied wolven, waarvan men wist dat deze zeer gevaarlijk waren. Er waren al andere vluchtelingen het slachtoffer van geworden.
Ook diende men rekening te houden met patrouilles van Turkse militairen, die de bergen ingingen om eventuele vluchtelingen terug te sturen.
Tijdens deze barre tocht heeft Sid zich met zijn begeleider verborgen moeten houden toen zij tot twee keer toe een patrouille tegemoet zagen
komen. Gelukkig werden zij niet ontdekt. Ontdekking zou hebben geleid tot terugkeer naar Iran waarna vermoedelijk executie zou volgen.
Eenmaal aangekomen in Turkije wilde Sid via Nederland naar Canada reizen. Een mensensmokkelaar zou hem daarbij behulpzaam zijn. Op Schiphol
hoorde hij dat doorreizen naar Canada niet mogelijk was. Nadat duidelijk was gemaakt dat terugkeer naar Turkije ook niet kon, kreeg hij toestemming
om Nederland binnen te gaan en een asielaanvraag te doen.
Bij zijn asielaanvraag in Nederland, heeft Sid niet gemeld homo te zijn, maar verteld vanuit andere motieven naar Nederland te zijn gekomen. Via
een tolk (een zeer vriendelijke Iranese vrouw) vernam Sid dat deze asielaanvraag was afgewezen. Hij zou worden teruggestuurd naar Turkije, zijnde
het 1e land waar hij was aangekomen na zijn vertrek uit Iran. Omdat deze tolk bijzonder vriendelijk was durfde Sid aan haar vervolgens te vertellen
dat hij homo is, wat door haar al werd vermoed. Zij bleek zelf een homoseksuele broer te hebben en de situatie en problematiek te begrijpen.
Vlak voor vertrek terug naar Turkije besloot Sid in Nederland in afwachting van een hernieuwd asielverzoek onder te duiken. Na 3 weken kwam aan
deze onderduikperiode een einde. Het duurde echter nog 13 maanden voordat Sid als politiek vluchteling werd erkend.
Inmiddels zijn de ouders van Sid hem een aantal keren in Nederland komen bezoeken. Zij en andere leden van de familie hebben geen problemen met
zijn homoseksualiteit.
Het gaat goed met Sid. Hij is al zo'n 25 jaar leraar wiskunde en is in juni 2011 getrouwd met zijn Indonesische vriend. Sid heeft er niet bewust
naar gezocht, maar ook zijn echtgenoot bleek ex-moslim te zijn, waardoor beiden elkaars geloofsbelevingen goed kunnen begrijpen. In het stadhuis
van Amsterdam is het paar getrouwd. Het huwelijk heeft ook een kerkelijk tintje gekregen. Kort voor het huwelijk overviel beiden een zodanig gevoel
van blijdschap dat Sid graag voor Maria wilde bidden. In de kerk aangekomen troffen ze de toevallig aanwezige priester en vroegen hem om hen beiden
te zegenen. Deze priester heeft dat gedaan. In deze kerk is later hun huwelijk ingezegend.
Homoseksualiteit binnen de Koerdische gemeenschap
4 december 2011, Den Haag
onder leiding van Berivan Jamal Hamasaid en Wim Reuck
Cultureel Centrum Koerden in Den Haag heeft op 4 december jl. een bijeenkomsten georganiseerd met als thema: Homoseksualiteit binnen de Koerdische
gemeenschap in Nederland. De doelstelling van de middag was het
bespreekbaar maken van homoseksualiteit en uitwisseling van ideeën en opvattingen rondom dit onderwerp. Op deze bijeenkomst onder leiding van
Berivan Jamal Hama Said, trainer en publiciste, en Wim Rueck, voorzitter van COC Haaglanden, waren 50 mannen en vrouwen aanwezig.
Het eerste half uur van de bijeenkomst heeft de heer Wim Rueck gesproken over de rol en de taken van het COC en wat zij voor vluchtelingen en
asielzoekers organiseren. Berivan Hama Said verzorgde het inhoudelijk deel.
Ze heeft eerst aandacht gegeven aan de theorieën rond
homoseksualiteit;
vervolgens werd aan de hand van een aantal stellingen door de deelnemers gediscussieerd.
Er kwamen verschillende reacties op homoseksualiteit naar
voren, naast positieve als natuurlijk gegeven, vooral negatieve als verkrachting, seksueel misbruik, verdorvenheid, incorrectheid, sodomie / 'liwat'
en verboden lust / 'haram'. De discussie was heftig.
Kort samengevat: het bespreken van dit onderwerp binnen de Koerdische gemeenschap ligt niet alleen gevoelig maar is ook lastig. Er zijn veel
misverstanden en verkeerde opvattingen rondom de betekenis van homoseksualiteit. Men is weinig geïnformeerd. Maatschappelijk, cultureel en religieus
wordt homoseksualiteit sterk afgekeurd. Homoseksuelen worden gediscrimineerd en vernederd, soms worden ze door de familieleden uitgehuwelijkt, afgestoten,
of zelfs vermoord (eerwraak). De zogenoemde 'mannelijke vrouwen' en 'vrouwelijke mannen' worden in het algemeen niet gerespecteerd. Meestal trouwen
homoseksuele mannen onder druk van de omgeving. Het huwelijk is een dekmantel. Er zijn Koerdische homo mannen en lesbische vrouwen in Nederland die een
dubbel leven leiden. In het geheim zijn ze homo of lesbisch en voor de buitenwereld zijn ze heteroseksueel.
Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing
Goedgekeurd en opengesteld voor ondertekening, ratificatie en toetreding door de Algemene Vergadering resolutie 39/46 van 10 december 1984?datum van
inwerkingtreding 26 juni 1987 in overeenstemming met artikel 27 (1)
De Staten die partij zijn bij dit Verdrag, Overwegende dat, in overeenstemming met de beginselen vastgelegd in het Handvest van de Verenigde Naties, de
erkenning van de gelijke en onvervreemdbare rechten van alle leden van de
mensengemeenschap grondslag is voor de vrijheid, gerechtigheid en vrede
in de wereld,
Erkennend dat deze rechten voortvloeien uit de inherente waardigheid van de menselijke persoon, Gezien de verplichting van de staten krachtens het
Handvest, in het bijzonder artikel 55, de universele respect voor de bevordering en de naleving van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden,
Gelet op artikel 5 van de Universele Verklaring Rechten van de Mens en artikel 7 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke
rechten, die beide bepalen dat niemand mag worden onderworpen aan folteringen, noch aan een wrede, onmenselijke of onterende behandeling of
bestraffing, Mede gelet op de Verklaring inzake de bescherming van alle personen die worden onderworpen aan foltering en andere wrede, onmenselijke
of onterende behandeling of bestraffing, aangenomen door de Algemene Vergadering op 9 december 1975,?Geleid door de wens om effectiever maken van de
strijd tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing in de hele wereld,
open deze link: http://www2.ohchr.org/english/law/cat.htm
Al mijn landgenoten wisten dat ik homo ben
Begint van dit jaar heeft de heer A. Al-Bayati bij onze organisatie langs gekomen voor een voorlichtingavond die over homoseksuelen met een
islamitische achtergrond ging. Hij heeft kennis gemaakt met anderen jongeren van hetzelfde kom af, dus uit Irak. Een week later kom hij terug
over zijn homo-zijn, zijn relatie met zijn vriend die hij nog geheim houdt, want hij wordt bedreigd door Irakezen hier in Nederland en ook over
zijn situatie toen in het AZC was.
De heer Al-Bayati voelt zich op dit moment niet goed, omdat hij niet zich zelf kan zijn. Hij moet de heel tijd voorzichtig met wat hij doet en/of
hij gaat. Hij denk dat hij door kennis van zijn familie die hier in Nederland wonnen, in de gaten wordt gehouden. Zijn psychische toestand is niet
duidelijk, daarom hebben we onze psycholoog ingeschakeld om met hem te gaan praten.
Tijdens zijn bezoek heeft hij het volgende verteld:
Mijn naam is Ali en ik ben een homo .Toen ik in Irak was, had ik een relatie met een Irakese vriend, zijn naam is Amaar. In die tijd had ik veel
Irakese homovrienden zoals Mumdooh (gevlucht),Waseem (gevlucht ),Sinan (gevlucht),Omar (vemoord)en Ali (vermoord) .We maakten en een soort van
feestjes af en toe dansen, eten en vrij seksen, maar al die dingen gebeurden achter de schermen niemand, behalve wij mocht het weten anders zouden
we vermoord worden.
Na 2003 werd de situatie in Irak heel erg gevaarlijk voor de homo's, door de Islamitische partijen die in de regering kwamen. Het radicalisme en
de Islamitische militie hebben heel veel Irakese homoseksuelen bedreigd en vermoord.
Ik was heel bang om naar een date te gaan of om een homo te ontmoeten want heel veel van mijn vrienden werden vermoord omdat ze met iemand
afgesproken hadden en omdat het blijkbaar een lid van een militie was. Ook was heel gevaarlijk om homo's te daten via de homo-sites als Gaydar
of Manjam want heel veel leden van het Al Mahdie leger of andere militie hadden en fake profielen gemaakt om homo's te vinden en te vermoorden.
In die tijd had ik 2 persoonlijkheden. Voor mijn familie , kennissen en op mijn werk moest ik acteren dat ik hetero was en met mijn homovrienden
voelde ik me de echte Ali, de homo Ali.
Na de problemen die ik heb gehad op mijn werk, eind 2007, ben ik naar Nederland gevlucht in feb. 2008. In die tijd was ik geschrokken van de situatie
in de Ter Apel. Heel veel Irakese vluchtelingen waren daar. Het voelde voor mij dat ik in Irak woonde en nog erger, want hier moest ik alles met hen
delen huis, eten, slaapkamer, badkamer. Kortom ik moest de hele dag acteren en dit lukte niet want ik werd heel veel bedreigd door hen en ik was zo bang
om de IND te vertellen dat ik homo was, vooral na wat ik van de mensen hoorde dat de vertalers meestal Irakezen zijn .Daarom heb ik de IND verteld
alleen over mijn werk problemen en niet over mijn homoseksualiteit.
In juni 2008 heb ik de verblijfsvergunning gekregen en ik voel me gelukkig en heel blij dat mijn geheim nog niet bekend was en ik hier in Nederland
mag blijven om vrij en veilig te wonen. Maar toen moest ik nog wachten en ik verhuisde naar AZC. Later had ik heel veel problemen met mijn landgenoten
en ik heb COA medewerker erover verteld en zij heeft me verplaatst naar andere plek.
Op een dag had ik een date met iemand op een geïsoleerd plek (het was eigenlijk een naaktstrand dicht bij de AZC ) dicht bij de kamp en ik heb met hem
seks gehad. Een van mijn huisgenoten, zijn naam was S. A, heeft me gezien en hij heeft de hele Irakese vluchtelingengemeenschap in het kamp verteld dat
ik homo bent en dat ik seks had met een man op de strand.
Ik was zo bang, al mijn landgenoten wisten dat ik homo ben. Veel van hun weten waar ik woonde in Bagdad en in welke apotheek ik werkte en al mijn
huisgenoten (A. A en F.) weten mijn volledige naam van de brieven en ze zijn ook terug naar Irak. Ik hb veel slechte woorden van hun gehoord en ook
hebben ze me bedreigd dat ze me gaan vermoorden als ik naar terug ga naar Irak. Ik heb geluk dat ik in Nederland ben.
A. A, F., S. A, H. A. en nog vele andere zijn nu terug naar Irak en ze gaan me vermoorden als ik naar Irak terug ga.
Ik heb ook een aangifte tegen S. A in COA gedaan want ik was heel bang van hen. Hierdoor heb ik heel erg psychologische beschadigingen van hun
opgelopen. Daarom heb ik de COA gevraagd om een woning zo snel mogelijk, dichtbij mijn studieplaats (Utrecht ), te vinden maar dit lukt het niet.
Vervolgens heb ik een kamer in Amersfoort gehuurd en ik heb de COA verzocht om mijn adres aan niemand te geven.
Van 2009 tot nu toe was ik bezig met een studie, zo snel Nederlands te leren en een diploma te hebben dan kan ik zelfstandig zijn en mijn leven vrij
leven met de man die ik kies.
Eind Februari 2011 heeft m'n moeder me verteld dat ze een goede meisje in Nederland voor me heeft gevonden. Ze is mooi en woont in Amsterdam met
haar moeder en broer.
Ik heb mijn moeder geprobeerd te vertellen dat ik nu bezig bent met studie maar het lukte niet.Ze zei ga maar naar hun toe en maak contact met haar.
Ik ging daar paar keer heen en zonder mijn toestemming heeft mijn moeder het meisje verzocht om met me te trouwen en het meisje en haar familie
accepteerde dat. Toen ik heb ik zelf beslist om haar te vertellen dat ik homo ben. Misschien kon ze mijn situatie begrijpen. Maar helaas dat gebeurde
niet. Ze heeft haar moeder verteld dat ik homo ben. Haar moeder heeft mijn moeder en moeders vriendinnen verteld dat ik homo ben.
Nu wil mijn familie geen contant met me. Bovendien heeft mijn moeder een hele beroemde en grote familie in Irak en ze gaan me vermoorden zodra ik
in Irak ben omdat ik schande over hun breng.
Er worden op dit moment nog gespreken met hem uitgevoerd om de acceptatie van zijn homo-zijn te vergroten en zich te kunnen accepteren en vooral
over zijn rechten op te komen, maar dat heeft tijd nodig.
Poetry
Diwan of Abu Nuwas Al Hasan Ibn Al Hakim
Abu-Nuwas (of Aboe Noewas) al-Hasan ben Hani al-Hakami (c.a. 750-810), ook bekend als Abu-Nuwãs, was een Arabische dichter,
die wordt gerekend tot de grootste klassieke Arabische en Perzische dichters. Hij was een meester in alle standaard genres van Arabische poëzie.
In de verhalen van Duizend-en-één-nacht is hij de metgezel van kalief Haroen ar-Rashid.
Een pond vlees, een paar stukken brood,
Een kan wijn, tenminste één gewillige jongen,
Een pijp hashish. Nu is de picnic gedekt
Mijn tuin smeekt om paradijselijke vreugde.
Zoals een wilgentak zich sierlijk buigt
Over maanverlichte zandduinen,
Wat een zeldzame schoonheid, ongewone rankheid.
Stel je voor, op een dag lig je te sterven
En plotseling zie je hem (zelfs vanaf een afstand):
Meteen leef je weer.
Zijn verscholen woorden en blikken, allebei,
Doorboren het hart feilloos ... nee, nee!
Vergeet alle metaforen en gelijkenissen.
O, je bent gebeeldhouwd uit
Oerwaarheid en Schoonheid,
Kan je niet (in mijn trotse zondigheid)
met me delen
In een beetje van je eigen zoete zonden?
Ze noemen mij "Ontuchtige"? ... En?
Verwacht niet dat ik in schaamte wegteer.
Kuisheid's verwelkte klachten zijn verzameld in mijzelf
Ik kan alleen mijzelf beschuldigen.
Kunst
"Rabta Irani" een fotograaf uit de verboden hoek
Rabta Irani woont in Teheran - Iran. Ze is een fotograaf en haar droom is haar werk in Nederland exposeren. "Vrouwen in Hammam" is een
project die in het geheim plaats heeft gevonden en van weg haar veiligheid kan ze niet haar kunstwerk in Teheran exposeren. Rabta Irani
heeft over stichting Secret Garden gehoord en ze heeft contact met het bestuurd opgenomen en vervolgens haar werkstukken gestuurd. Twaalf
prachtige foto, waarop vrouwen worden in Hammam sfeer geporteerd. Ze schreef het volgende:
Wij zijn
voordat wij een man of vrouw zijn
voordat wij jong of oud zijn
voordat wij zwart of wit zijn
een mens
een Noordeling, Zuiderling, Oosterling, Westerling
Aziatisch, Europeaan, Afrikaan, American het geeft niet
wij zijn de bewoners van deze Aarde
wij zijn mensen en hebben het recht om te leven
wij zijn mensen en hebben het recht om ons veilig te voelen
wij zijn mensen en hebben het recht om ons vrij te voelen
wij zijn mensen allen de mens.
Ik, A.S, Koosnaam: Rabta betekent in het oud Perzisch een dame, verklaar hierbij dat in dit land wij, Homo's, zonder veiligheid
en vrijheid zijn veroordeeld om opgehangen te worden en hebben geen recht om te leven.
Maar wij zijn er nog.
Agenda
Filmavond: Garden
Datum: woensdag 11 januari 2012
Tijd: vanaf 18.00 uur (samen eten, documentaire en discussie avond)
Locatie: Oudeschans 2 - 1011 KX Amsterdam
Docu film over Nino en Dudu, hoerenjongens in Tel Aviv waar hun leven niet zo simpel is. In de verlopen wijk Electricity Garden
(Gan) moet Nino, een illegale Palestijn, wegens een akkefietje rekening houden met gevangenis of uitzetting. Dudu, een Arabische Israelier,
is verslaafd aan harddrugs en mobiel bellen. Overlevingskracht halen beiden uit hun verlangen naar vrijheid en hun liefdevolle vriendschap in
het harde straatleven.
Thema: Iran in the Picture
Opening tentoonstelling "Hammam"
Filmavond: "Documentaire over lesbische vrouwen"
Datum: woensdag 8 februari 2012
Tijd: 16.00 uur (samen eten, documenatire en discussie)
Locatie: Oudeschans 2 - 1011 kx Amsterdam.
Op deze avond zal de Burgemeester van Amsterdam dhr. Eberhard van der Laan zal aanwezig zijn voor een werkbezoek en mevrouw
Khadija Arib (onder voorbehoud) zal u een gesigneerd boek "Allah heeft ons zo gemaakt" aangebieden.
On Friday, 18 November 2011, the Secret Garden organized a day of activities at the Podium Mosaic. The evening started with a debate,
where homosexuality was central. The panel consisted of Ahmed Marcouch, Sid Madani, Peter Hefst, and Fenik Fatah. The freedom to discuss
homosexuality, and the visibility of the target group, was the theme. We sincerely thank the panelists and the audience, and all others involved.
There was also an exhibition "Invisible in No Man's Land, Visible in the Netherlands", where portraits of which LHBT'ers appeared.
Additionally, there was a space set aside where one could watch documentaries, including "Free in the Netherlands", "Hob Al Nisa",
and "The Silent Stories".
During dinner, the 'Stadsdeelvoorzitter' (city district chair) of Amsterdam West, Mrs. Martien Kuitenbrouwer, gave a
speech and received the first of the new digital versions of the booklet "I am like you."
The last part of the day's activities was play created by director Marcos Rabello. "RAGE!" is about the struggle of a young Arab man with his
homosexual identity. This solo performance was performed by the Moroccan actor Zouhair Mtazi, with direction and design by Marcos Rabello,
text by Peet van Duijnhoven and music by Felipe Ignacio Noriega.
This sold-out performance was well received by the audience. Those present found it to be moving and well performed, with a strong script and direction.
Moreover, they found the topic to be very important in these times.
Podium Mosaic was pleased with the cooperation and would like it to continue. Due to the great success "RAGE!" it will return again next year,
performing not only in theatres, but also at festivals and secondary schools as well.
If you would also like to see a performance in your own club, school or community centre, and have an opportunity to meet our members, please contact us.
In conversation with Sid Madani
Sid was born in Iran and has been in the Netherlands since 1983.
When he was 12 years old, Sid felt that he was different than others. He wondered why God had created him that way. While his parents were
watching TV, he would go to the roof of his house to silently dance away his frustrations, wondering why God had made him so. As a then deeply
religious Muslim he prayed often and asked Allah. He understood the consequences of being different with respect to his faith, people and the government.
When Sid was 16 years old decided that he no longer wanted to go through life as a Muslim. He went looking for other ways to express his faith and
decided to become Catholic, a religion he has practiced 20 years. Sid has always had a strong belief in Mary, which influenced his step to Catholicism.
Besides Catholicism, Sid also studied Judaism and Christianity. Now he is Buddhist. He has never regretted having abandoned the Muslim faith.
Sid had a relationship with another boy, which brought him great joy. But at some point, this relationship became known to the secret service, and he
was arrested. Because he was at that point 17 years old, he was (only) sentenced to flogging and imprisonment. However, it was made clear to him that
should he be caught again after reaching the age of 18, his arms would be amputated, and he would then be thrown off a tall building. Sid told to his
family that it had been a woman who had approached him, not a man; he could not then speak to his family about his sexuality.
Sid was obliged to do his military draft service with the Iranian army. His military service period, which started in 1982, coincided in part with the
Iran's war with Iraq. At one point during his time in the army, one of his superiors, a colonel, made sexual advances, which Sid rejected. In one way
or another, this information reached the secret service, but by then the opposite claim was suggested - that he made advances on the colonel: Sid
allegedly made advances on the colonel in the hopes of avoiding being sent to the war zone.
Because of what happened then, and what had happened before when he was caught by the secret service, he saw no way to live further, and he slit his
own wrists in an unsuccessful suicide attempt.
Once he arrived in the war zone, Sid saw and experienced much horror and misery. He felt himself completely withering away, and decided to return to
Tehran to ask his father to help him flee. At that time his father was still unaware of his homosexuality.
Thanks to his father, who was an Imam, he was able to flee the country. Wearing his Imam clothing, his father brought Sid to the border with Turkey
and found a smuggler there to guide him over the mountains into Turkey.
As a military deserter, he ran the risk during his escape of being caught, which could lead to his arrest and a death sentence.
Sid describes this
trip as extremely difficult and exhausting. It was very cold and snowy; he had to constantly watch where and how he put his feet in order not to slip.
There were wolves in that area, which were known to be highly dangerous - other refugees had been the victims of their attacks. They also had to take
account of Turkish military patrols, which went into the mountains searching for refugees to send back. During the grueling journey, Sid had to stay
hidden twice when they saw patrols approaching. Thankfully they were not discovered - discovery would have led to a return to Iran, with execution
likely to follow.
Once in Turkey, Sid wanted to travel to Canada via the Netherlands. A smuggler would be helpful to him again. But once at Schiphol airport in Amsterdam
he was told that traveling to Canada was not possible. After it was made clear that could not return to Turkey, he received permission to enter the
Netherlands, and to make an asylum application.
On his application for asylum in the Netherlands, Sid did not indicate he was gay, but rather claimed other motives for having come to the Netherlands.
Through an interpreter (a friendly Iranian women) Sid learned that his application had been rejected. He was to be sent back to Turkey, that being the
first country where he arrived after his departure from Iran. Because this interpreter was unusually friendly, Sid dared to tell her that he was gay,
something she had already suspected. It turned out that she had a gay brother and understood the situation and its problems.
Just before he was to leave for Turkey, Sid decided to go into hiding, pending a subsequent application. After three weeks he came out of hiding,
but it took 13 months before Sid was recognized as a political refugee.
Since then, Sid's parents have visited him several times in the Netherlands. They and other members of the family have no problems with his homosexuality.
It's going well with Sid. He's been teaching math for 25 years, and in June 2011 he married his Indonesian boyfriend. Sid wasn't specifically searching
for this, but his spouse is also an ex-Muslim, giving them both the opportunity to understand each other's religious experiences. The couple were
married in the Amsterdam city hall. Their marriage also had been a religious twist. Shortly before their marriage they both felt such a feeling of
joy that Sid decided to pray to Mary. When they arrived in the church they happened to meet the priest who was there, and asked him to bless them both,
which the priest did. Later, their marriage was consecrated there.
Homosexuality within the Kurdish Community
December 4 2011 The Hague, The Netherlands
Presented by Berivan Jamal Hama Said and Wim Rueck
The Kurdish Cultural Centre in The Hague organised a meeting on December 4 2011. It's subject was Homosexuality within the Kurdish community
in The Netherlands.
The objective of this meeting was to encourage an open discussion about homosexuality and come to an exchange of opinions around this subject.
50 Men and women attended this meeting, which was held under the guidance of Berivan Jamal Hama Said, trainer and writer, and Wim Rueck, Chairman
of COC Haaglanden.
Wim Rueck opened the meeting by talking about the COC's role and activities and what this organisation does for refugees and asylum seekers.
Berivan Hama Said
concentrated her talk on content: she focused initially on current theories about homosexuality and later led a discussion
with the audience based on some statements.
Quite a variety of views on homosexuality emerged,
beside positive opinions, viewing homosexuality as a natural fact of life, mainly negative ones came up concerning rape, sexual abuse, perfidity,
incorrect behaviours, sodomy / "liwat" and forbidden lust / "haram'. It was a fierce discussion.
In brief: a discussion of this subject within the Kurdish community is not just a sensitive matter, it is hard as well. Many misunderstandings
and misguided opinions exist around the meaning of homosexuality. People are not well-informed at all. Homosexuality is strongly condemned by society,
culture and religion. Homosexuals are discriminated against, humiliated. Sometimes families marry them out, push them away or even kill them
(honour killings). In generaL, so-called "masculin women" and "effeminate men" are disrespected. Mostly, gay men marry under pressure. These marriages
are in fact cover-ups. There are Kurdish gays and lesbians in the Netherlands who lead a double life. In public straight, they lead gay lives in secrecy,
hiding themselves for the outside world.
Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment
Adopted and opened for signature, ratification and accession by General Assembly resolution 39/46 of 10 December 1984
entry into force 26 June 1987, in accordance with article 27 (1)
The States Parties to this Convention, Considering that, in accordance with the principles proclaimed in the Charter of the
United Nations,
recognition of the equal and inalienable rights of
all members of the human family is the foundation of freedom, justice and peace in the world,
Recognizing that those rights derive from the inherent dignity of the human
person, Considering the obligation of States under the Charter, in particular Article 55, to promote universal respect for, and observance of, human
rights and fundamental freedoms, Having regard to article 5 of the Universal Declaration of Human Rights and article 7 of the International Covenant
on Civil and Political Rights, both of which provide that no one shall be subjected to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment,
Having regard also to the Declaration on the Protection of All Persons from Being Subjected to Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment
or Punishment, adopted by the General Assembly on 9 December 1975, Desiring to make more effective the struggle against torture and other cruel, inhuman
or degrading treatment or punishment throughout the world,
open this link:
http://www2.ohchr.org/english/law/cat.htm
All my countrymen know that I'm gay
Beginning of this year, Mr. A. A. A. AL Bayati visited our organization at en event on homosexuals with an Islamic background. There he met other
young people with the same background, and also from Iraq. A week later he returned to us, to talk about him being gay, his relationship with his
boyfriend (that he still keeps a secret because he is threatened by other Iraqis in the Netherlands) and about his situation in the AZC.
Mr Al-Bayati does not feel very well at the moment, because he can not be himself. He must be very careful about what he does and where he goes.
He believes that friends of his family, living in the Netherlands, are looking out for him. His mental state is not clear, that is why we asked
our psychologst to talk to him as well.
During his visit he told us the following story:
My name is Ali and I am gay. When I was in Iraq, I had a relationship with an Iraqi boyfriend named Amar. At that time I had many Iraqi gay friends,
like Mumdooh (fled), Waseem (fled), Sinan (fled), Omar (killed) and Ali (killed). We would occasionally have parties where we would dance, eat and
have sex - but all these things would happen behind closed doors. No one could know but us, because we would be killed otherwise.
After 2003 the situation in Iraq very dangerous for gay people because of the Islamic parties which came in government. Islamic radicals and the Islamic
militia threatened and killed many Iraqi homosexuals.
I was very afraid to go on dates or to meet other gays, because many of my friends had been murdered after meeting someone who was evidently a member of
a militia. It was also very dangerous for gay people to date via gay dating sites like Gaydar or Manjam, because many members of the Al Mahdi Army
militia (or other militias) had created fake profiles to find and then murder gay men. At that time I had two personalities: For my family, friends
and colleagues I had to act straight, but with my gay friends I felt like the real Ali, the gay Ali.
After having problems at work at the end of 2007, I escaped to the Netherlands in February 2008. At that time I was shocked by the situation at the asylum
seekers centre in Ter Apel. Many Iraqi refugees were there. It felt to me like I still lived in Iraq, but it was worse, because I had to share everything
with them - housing, food, and my bedroom and bathroom. So I had to act heterosexual all day, but couldn't, because the other Iraqi refugees threatened me
frequently. I was afraid to tell the IND that I was gay, especially after I heard from others that the translators were mostly Iraqis. That's why I told
the IND only about my work problems, and not about my homosexuality.
In June 2008 I received my residence permit, and I was happy that I could stay to live safely and freely - but I was also happy because my secret was not
yet known here in the Netherlands. But I still had to wait, and was moved to the AZC Winterwijk, where I still had problems with my former countrymen.
After complaining, I was moved again to another centre.
One day I had made a date with someone at a nude beach near the AZC where I was staying, and we had sex. One of my roommates, Saif Alazawee, saw me,
and he told the entire Iraqi refugee community that I was gay, and that he'd seen me having sex with a man on the beach.
I became very afraid, because then everyone knew I was gay. Many of them knew where I lived in Bagdad, and in which pharmacy I had worked - and my
roommates (Amer Almulla and Faried) both knew my full name, and they had gone back to Iraq. They called me names, and threatened to kill me if I ever
went back to Iraq. I am lucky to be in the Netherlands. Amer Amulla, Faried, Saif Alzawee, Hussien Alazawee and many others are now back in Iraq, and
they will kill me if I go back there.
I also filed a complaint against Saif Alazawee with the COA, because of the threats he and the others made against me. I have been seriously
psychologically harmed because of them. Because of these threats, I requested that COA find me a house as quickly as possible, near where I'm
studying (Utrecht), but that wasn't possible. So instead I rented a room in Amersfoort myself, and requested the COA to not give my address out to anyone.
From 2009 until now I have been busy with my studies to learn Dutch as quickly as possible and receive my diploma - then I can be fully independent and
live a free life with a man that I choose. In late February 2011, my mother told me that she had found a good woman for me in the Netherlands. She's
beautiful, works as a dentist, and lives in Amsterdam with her mother and brother.
I tried to tell my mother that I was busy with my studies, but it didn't work. She said just go to them and see Rafal Bahnam.
I went to see them a couple of times, but without my permission my mother asked the girl to marry me, and she and her family said yes. Then I decided
to tell the girl that I was gay, thinking she might understand my situation. But she didn't. She told her mother that I was gay, and her mother told my
mother and her friends.
Now my family doesn't want any contact with me. And what's worse is that my mother comes from a large and well-known family in Iraq, who will kill
me if I ever go back, because I brought shame on them.
Currently AL Bayati is going through sessions, to help him increase his acceptance of his homosexuality, to help him accept himself and to stand
up for his rights. But that takes time.
Poetry
Diwan of Abu Nuwas Al Hasan Ibn Al Hakim
Abu-Nuwas (or Abu Nuwas) Hani al-Hasan al-Hakami I (ca. 750-810), also known as Abu-Nuwas,
was an Arab poet who is considered the greatest classical Arabic and Persian poet. He was a master in all the standard genres of Arabic poetry.
In the tales of "Thousand and One Nights," he is the companion of Caliph Harun al-Rashid.
A pound of meat , a few of leaves of bread,
Ajug of wine, at least one willing boy,
Apipe of hashish,. Now the picnic's spread
My garden beggards paradiese's joy
Like willowbranch cascading
on moonlit sand-dune
what rare beauty, rarified slenderness.
Suppose one day you were about to die
& suddely you saw him (even at a distance):
you'd revive at once.
His fletched words & glances alike
pierce the heart infallibly...no, no!
forgoet the metaphors & similies.
Oh you who are carved from the
primordial Truth & Beauty,
can you not share with me
(in my prideful sinfulness)
some of your own sweet sin
They call me "Molester"? So?
Don't expect me to wither with shame.
It stored up in myself chastity's withered complains
I'd have only myself to blame
Art
"Rabta Irani" a photographer in the forbidden corner
Rabta Irani lives in Tehran - Iran. She is a photographer and her dream is her work in the Netherlands exhibit.
"The Iranian women in Hammam" is her project, which is indeed successful. Rabta Irani about Secret Garden Foundation and they sent
us their papers. Twelve stunning photographs, in which women are ported. She wrote the following:
Name: Rabta
Age: 46 years old
Occupation: photographer
Residence: Tehran - Iran
we are
before us a man or woman
Before we are young or old
before we are black or white
a man
a northerner, Southerner, Easterner, Westerner
Asian, European, African, American it does not
We are the inhabitants of this Earth
We are humans and have the right to live
We are humans and have the right to feel safe
We are humans and have the right to release us feel
We are all humans human.
I, AS, Koos Name: Rabta means in an old Persian woman, hereby declare that we have in this country, Gay's, without security and freedom are
sentenced to be hanged and have no right to live.
But we're still here.
Agenda
Movie Night: Garden
Date: Wednesday, 11 January 2012
Time: from 18:00 (dinner, documentary and discussion evening)
Location: Oudeschans 2-1011 KX Amsterdam
A documentary film about Nino and Dudu, rent boys in Tel Aviv where their life is not so simple. In the rough
neighborhood 'Electricity Garden' (Gan), Nino, an illegal Palestinian, has to worry about jail or deportation because of an encounter
with the police. Dudu, an Arab Israeli, is addicted to hard drugs and mobile phones. They get their will to survive from both their desire
for freedom and their loving friendship in the harsh street life.
Thema: Iran in the Picture
Opening of exhibition "Hammam"
Movie night: "Documentaire about lesbians"
Date: Wednesday, February 8, 2012
Time: 16.00 hours (dinner, documentary and discussion)
Location: Oudeschans 2-1011 kx Amsterdam.
This evening, the Mayor of Amsterdam mr. Eberhard van der Laan will be present for a visit and
Mrs. Khadija Arib. You will receive an autographed book, "Allah has made us like" being offer.
