Verhalen uit Midden-Oosten

        "Mijn naam is Sahar (pseudoniem) en kom uit Irak. Ik ben zesendertig jaar oud en ik ben homo, hartstikke homo, maar dan in het geheim. Ik mag niemand vertellen dat ik op mannen val en ik kan met niemand mijn ervaringen en gevoelens delen. Het is niet makkelijk om op te groeien met het gevoel dat alles wat je doet wat met je seksualiteit te maken heeft, verkeert en verboden is.

        Mijn ouders waren gescheiden. Eigenlijk waren mijn ouders niet getrouwd. Ik ben de zoon van mijn moeder en tot nu toe weet ik niet wie mijn vader is. Mijn moeder ging met meerdere mannen om. vooral mannen die een interessante functie hadden en/of invloed in regering, zoals generaals in het leger en geheime dienst. Uit mijn vroege jeugd herinner ik me dat er veel mannen naar onze huis kwamen en er was de altijd veel eten en drinken.



        Het is heel zwaar om in de moslimgemeenschap op te groeien, want als je moeder niet getrouwd is en mannen thuis ontvangt, dan is zij een hoer. Maar mijn moeder leefde op haar eigen manier en ze probeerde tijdens et regiem van Sadam Hussein te overleven. Voor een vrouw was het heel moeilijk als ze een keer met iemand omging en voor het huwelijk zwanger raakte. Seksuele omgang met iemand waarmee je niet getrouwd bent mag echt niet. Ze krijgt een slechte reputatie in de buurt en familieleden zullen haar nooit meer aanspreken, want ze heeft de eer van familie beschadigd. Zo wordt er gekeken naar vrouwen die voor hun geluk en vrijheid hebben gekozen.

        Opgroeien in zo'n omgeving is niet van zelfsprekend, het is heel zwaar. Je wordt door mensen die jouw leven niet bevalt niet gerespecteerd, mishandeld, misbruikt en vaak ook verkracht.

        Toen ik heel klein was wist ik al dat ik homo was, mijn moeder wist het ook maar we praatten er nooit over, zolang ik het maar geheim kon houden en er voorzichtig mee omging.

        Tussen mijn 13de en 15de levensjaar heb ik veel seks gehad met jongens, maar ook met mannen die naar onze huis kwamen. Soms kwam er iemand bij ons thuis terwijl mijn moeder er niet was, dan werd ik genomen en kreeg ik er geld voor, maar ik mocht niets aan mijn moeder vertellen.

        Ik ontmoette mijn eerste liefde toen ik 16 jaar was, in het jaar dat mijn moeder was overleden. Ik was heel depressief, woonde samen met mijn oudere zus en mijn andere drie broers, die niets met me te maken wilden hebben. Ze zijn allemaal verhuisd naar onbekende plaatsen gegaan om te ontsnappen aan de intolerantie en het onbegrip van de omgeving en om elders een nieuwe leven te beginnen.

        Mijn nieuwe vriend Jihan was ook nog jong maar drie jaar ouder dan ik. Hij was de man van mijn dromen. We zaten beiden nog op school. Hij zag hoe ik alleen en depressief was. In het begin was het een verhaal van twee jongens die op dezelfde school zaten. Die dezelfde cursussen volgden en die vaak samen waren tijdens de schooltijd, maar ook daarbuiten. Hij stond altijd voor mij klaar, alles wat ik verlangde kreeg ik. Ik raakte gewend aan zijn aanwezigheid, ik kon niet meer zonder hem, hij betekende alles voor mij. Als ik hem een dag niet zag werd ik chagrijnig. Mijn liefde voor hem groeide elke dag en hij begon ook mij te behandelen als zijn bezit of als zijn meisje, laat ik het zo zeggen. Ik mocht toen van hem met niemand praten, vooral niet met jongens, want als hij mij met een jongen betrapte, werd hij heel boos en kreeg ik van alles te horen. Maar ik voelde me gelukkig samen met hem. Als Romeo en Julia. Ik noem het zo omdat ik ken geen beroemd verhaal ken van twee mannen die op elkaar verliefd zijn.

        Jihan was alles voor mij, mijn vriend, mijn broer, mijn vader en mijn grote liefde. Ik herinner me nog ons eerste intieme contact, in het huis van zijn ouders. Tijdens de zomervakantie waren zijn ouders met het hele gezin naar Amman en hij wilde niet mee. We hadden alles zo gepland en het hele huis was voor ons alleen en niemand anders. We maakten grapjes en we lachten veel, we plaagden elkaar en renden door het huis. Ons eerste seksuele contact was in deze zomer. We waren samen aan het koken toen hij tegen mij zei dat hij graag zo wilde leven, samen met mij in een huis als twee jongens die op elkaar verliefd zijn. Toen heeft hij me tegen zijn borst gedrukt, enkele minuten lang. Zijn handen begonnen mijn trillende lichaam te beroeren en onze adem ging sneller. Ik kon geen weerstand meer bieden.

        Maar aan alles komt een einde. Toen hij volwassen werd moest hij van zijn moeder gaan trouwen. Ook ik ben getrouwd. Na zes jaar liefde kon ik niet meer verliefd worden op een andere jongen."

        Sahar is inderdaad getrouwd met een vrouw en heeft nu twee kinderen. Een jongen en meisje. In 2003 werd hij verliefd op een jongen, maar het was niet makkelijk voor beiden om bij elkaar te zijn. Op een dag heeft Sahar besloten om een appartement te gaan huren. De eigenaar van het appartement belde hem en kreeg zijn vrouw aan de lijn. Hij vertelde haar dat alles geregeld was en dat Sahar als hij wilde het appartement in kon. Zijn vrouw was verbaasd en ze begreep niet waarom haar man een tweede huis wilde hebben. Toen Sahar thuiskwam vroeg zijn vrouw om een verklaring waarom hij een tweede huis nodig had. Hij kon niets zeggen maar zijn vrouw dacht dat hij een tweede vrouw wilde nemen en ze was heel boos. Het werd een heftige ruzie en de heel familie wist ervan. Ze hebben hem met de dood bedreigd als hij een tweede vrouw zou nemen. Zijn plannen waren mislukt en hij kon alleen in het geheim bij zijn vriend zijn. Hij moest nog voorzichtiger zijn, want de familie van zijn vrouw vermoedde iets.

        Sahar woont nog steeds bij zijn vrouw en hij blijft zijn vriend in het geheim zien.
        Duizenden homo- en lesbische mensen leiden een dubbelleven. De meerderheid is getrouwd en heeft kinderen en beleeft tegelijkertijd zijn/haar homoseksualiteit in het geheim. Dit dubbelleven brengt vaak problemen mee, zoals psychische klachten.

        Maar kan het eigenlijk wel anders? Kunnen homoseksuelen op een dag voor hun geluk kiezen of blijven ze kiezen voor wat de familie en de maatschappij van hen verwacht?

         

        Debat Podium Mozaiek

        Op vrijdag 18 november 2011, na het debat dat Secret Garden had georganiseerd in het Podium Mozaiek i.s.m. regisseur Marcos Rabello, is Ahmed Marcouch, tweede kamerlid van de PvdA, in gesprek gegaan met een paar asielzoekers die tijdens deze activiteit aanwezig waren. Marcouch vroeg aan deze jongens of ze meer konden vertellen over hun asielaanvraag.

        Secret Garden heeft een aantal van deze jongeren geïnterviewd en hun verhalen op papier gezet.
        Hiervan is een verslag gemaakt waarin uitgebreide informatie staat over wat ze hebben meegemaakt in hun land van herkomst, over hun asielprocedure en een portret van de betrokkenen.
        We hebben Ahmed Marcouch hierover geïnformeerd en er zal binnenkort een gesprek worden gepland.

         

        'VOOR VERBINDING...TEGEN VERHARDING'

        Maaltijd en ontmoeting (door: Co. Engberts, diaken Oude Lutherse Kerk)

        Op woensdag 28 december 2011 is vanuit de diaconie een ontmoeting georganiseerd tussen een aantal mensen van de stichting Secret Garden en van onze gemeente. Secret Garden is een organisatie die zich, kort gezegd, onder andere richt op homo's met een niet westerse culturele achtergrond; vaak moslims, maar ook christenen uit bijvoorbeeld het Midden Oosten. We waren met ze in contact geraakt omdat we verbindingen zoeken met andere groepen in de stad én omdat we als gemeenschap, waarvan homo's een volstrekt vanzelfsprekend onderdeel uitmaken, ook wel iets extra's daarmee mogen doen in de wereld waar dat vaak helemaal niet zo is. In december 2010 was vanuit de Kerkenraad een brief naar moskeeën, synagogen en homo-organisaties in de stad gestuurd; daarin spraken we ons uit tegen de verharding in de samenleving en voor veel meer onderling contact en verbinding. Een van deze organisaties was Secret Garden.

        De ontmoeting was er één tussen twee groepen die elkaar niet of nauwelijks kenden. En het was meteen een avond vol warmte, gezelligheid, lekker eten en drinken. Ondanks enige taalbarrières waren er mooie gesprekken met soms pijnlijke verhalen. We eindigden met de overtuiging dat we iets bijzonders hadden mogen ervaren: mensen die weten dat ze elkaar nodig hebben, los van achtergronden of politieke besluiten.

        Na wat verkenningen over wat we voor elkaar kunnen betekenen, kwamen we uit op het idee om een paar keer een maaltijd te organiseren. Deze eerste keer waren we gastheer



        voor elf mensen van Secret Garden; met zeven van ons waren we met een mooie groep. De achtergronden varieerden van al jaren in Nederland wonend tot net vier weken geleden als asielzoeker gearriveerd. De voertaal was zoveel mogelijk Nederlands, soms terugvallend op Engels en waar dat ook niet ging, kwamen we met gebaren en wat tolken ook steeds een heel eind. Aandacht voor elkaar, samen zijn, eten en drinken...we hebben blijkbaar ook niet steeds woorden nodig.

        We proberen de komende maanden nog drie van deze avonden te organiseren. Daarna kijken we hoe we dit verder willen vormgeven. Wie een keer aan wil sluiten, stuurt het liefste even een mail naar de diaconie of schiet mij een keer aan. Als gastheren bieden we de avond, eten en drinken aan onze gasten van Secret Garden aan; dat betekent dat wij per persoon vijf euro bijdragen, de rest dekken we op dit moment uit specifieke giften aan de diaconie.

         

        Debat Podium Mozaiek

        Op vrijdag 18 november 2011 heeft stichting Secret Garden een dagactiviteiten in het Podium Mozaiek georganiseerd. De avond was begonnen met een debat, waar homoseksualiteit centraal stond. Ahmed Marcouch, Sid Madani, Peter Herfst en Fenik Fatah hebben deel genomen aan discussie panel. Het bespreekbaarheid van homoseksualiteit en zichtbaarheid van het doelgroep was het thema. we danken zeer het panelleden en het publiek die aanwezig was en alle andere betrokkenen.
        Daarnaast was er ook een tentoonstelling "Onzichtbaar in niemandsland, zichtbaar in Nederland", waar potreten van LHBT'ers te zien. Een ruimte was gereserveerd audiovisuele materiaal, waar men kon naar paar documentaires kijken zoals: Vrij in Nederland en Hob Al Nisa en The Silent Stories.

        woest

        Tijdens het eten heeft de stadsdeelvoorzitter van Amsterdam west mevrouw Martien Kuitenbrouwer een toesprak gehouden en de nieuwe digitale versie van de Brochure "Ik ben zoals jij" gepresenteerd.

        De laatste deel van de dagactiviteiten was het toneelstuk die door regisseur Marcos Rabello was gemaakt. WOEST! gaat over de worsteling van een Arabische jongen met zijn homoseksuele identiteit. Deze solo voorstelling werd gespeeld door de Marokkaanse acteur Zouhair Mtazi, regie en vormgeving Marcos Rabello, tekst van Peet van Duijnhoven en muziek van Felipe Ignacio Noriega.
        De uitgekochte voorstelling werd door het publiek goed ontvangen. De aanwezigen vonden het in het algemeen een ontroerde voorstelling, goed gespeeld, mooi tekst en sterke toneelbeeld. Bovendien vonden ze het onderwerp zeer van belang in deze tijd. Podium Mozaiek was tevreden met de samenwerking en wil deze graag voortzetten. Wegens groot succes van WOEST! komen we volgend jaar weer terug. Deze keer spelen we niet alleen in theaters maar ook op festivals en voor het voortgezet onderwijs.


        Wilt u ook in je eigen kring, school of in je buurthuis deze toneelstuk en een ontmoeting met het doegroep bestelen, neem dan contact met ons op.

         

        Homoseksualiteit binnen de Koerdische gemeenschap

        4 december 2011, Den Haag
        onder leiding van Berivan Jamal Hamasaid en Wim Reuck

        Cultureel Centrum Koerden in Den Haag heeft op 4 december jl. een bijeenkomsten georganiseerd met als thema: Homoseksualiteit binnen de Koerdische gemeenschap in Nederland. De doelstelling van de middag was het bespreekbaar maken van homoseksualiteit en uitwisseling van ideeën en opvattingen rondom dit onderwerp. Op deze bijeenkomst onder leiding van Berivan Jamal Hama Said, trainer en publiciste, en Wim Rueck, voorzitter van COC Haaglanden, waren 50 mannen en vrouwen aanwezig.



        Het eerste half uur van de bijeenkomst heeft de heer Wim Rueck gesproken over de rol en de taken van het COC en wat zij voor vluchtelingen en asielzoekers organiseren. Berivan Hama Said verzorgde het inhoudelijk deel.
        Ze heeft eerst aandacht gegeven aan de theorieën rond homoseksualiteit; vervolgens werd aan de hand van een aantal stellingen door de deelnemers gediscussieerd. Er kwamen verschillende reacties op homoseksualiteit naar voren, naast positieve als natuurlijk gegeven, vooral negatieve als verkrachting, seksueel misbruik, verdorvenheid, incorrectheid, sodomie / 'liwat' en verboden lust / 'haram'. De discussie was heftig.

        Kort samengevat: het bespreken van dit onderwerp binnen de Koerdische gemeenschap ligt niet alleen gevoelig maar is ook lastig. Er zijn veel misverstanden en verkeerde opvattingen rondom de betekenis van homoseksualiteit. Men is weinig geïnformeerd. Maatschappelijk, cultureel en religieus wordt homoseksualiteit sterk afgekeurd. Homoseksuelen worden gediscrimineerd en vernederd, soms worden ze door de familieleden uitgehuwelijkt, afgestoten, of zelfs vermoord (eerwraak). De zogenoemde 'mannelijke vrouwen' en 'vrouwelijke mannen' worden in het algemeen niet gerespecteerd. Meestal trouwen homoseksuele mannen onder druk van de omgeving. Het huwelijk is een dekmantel. Er zijn Koerdische homo mannen en lesbische vrouwen in Nederland die een dubbel leven leiden. In het geheim zijn ze homo of lesbisch en voor de buitenwereld zijn ze heteroseksueel.

         

        Al mijn landgenoten wisten dat ik homo ben

        Begint van dit jaar heeft de heer A. Al-Bayati bij onze organisatie langs gekomen voor een voorlichtingavond die over homoseksuelen met een islamitische achtergrond ging. Hij heeft kennis gemaakt met anderen jongeren van hetzelfde kom af, dus uit Irak. Een week later kom hij terug over zijn homo-zijn, zijn relatie met zijn vriend die hij nog geheim houdt, want hij wordt bedreigd door Irakezen hier in Nederland en ook over zijn situatie toen in het AZC was.

        De heer Al-Bayati voelt zich op dit moment niet goed, omdat hij niet zich zelf kan zijn. Hij moet de heel tijd voorzichtig met wat hij doet en/of hij gaat. Hij denk dat hij door kennis van zijn familie die hier in Nederland wonnen, in de gaten wordt gehouden. Zijn psychische toestand is niet duidelijk, daarom hebben we onze psycholoog ingeschakeld om met hem te gaan praten.
        Tijdens zijn bezoek heeft hij het volgende verteld:

        Mijn naam is Ali en ik ben een homo .Toen ik in Irak was, had ik een relatie met een Irakese vriend, zijn naam is Amaar. In die tijd had ik veel Irakese homovrienden zoals Mumdooh (gevlucht),Waseem (gevlucht ),Sinan (gevlucht),Omar (vemoord)en Ali (vermoord) .We maakten en een soort van feestjes af en toe dansen, eten en vrij seksen, maar al die dingen gebeurden achter de schermen niemand, behalve wij mocht het weten anders zouden we vermoord worden.
        Na 2003 werd de situatie in Irak heel erg gevaarlijk voor de homo's, door de Islamitische partijen die in de regering kwamen. Het radicalisme en de Islamitische militie hebben heel veel Irakese homoseksuelen bedreigd en vermoord.
        Ik was heel bang om naar een date te gaan of om een homo te ontmoeten want heel veel van mijn vrienden werden vermoord omdat ze met iemand afgesproken hadden en omdat het blijkbaar een lid van een militie was. Ook was heel gevaarlijk om homo's te daten via de homo-sites als Gaydar of Manjam want heel veel leden van het Al Mahdie leger of andere militie hadden en fake profielen gemaakt om homo's te vinden en te vermoorden. In die tijd had ik 2 persoonlijkheden. Voor mijn familie , kennissen en op mijn werk moest ik acteren dat ik hetero was en met mijn homovrienden voelde ik me de echte Ali, de homo Ali.

        Na de problemen die ik heb gehad op mijn werk, eind 2007, ben ik naar Nederland gevlucht in feb. 2008. In die tijd was ik geschrokken van de situatie in de Ter Apel. Heel veel Irakese vluchtelingen waren daar. Het voelde voor mij dat ik in Irak woonde en nog erger, want hier moest ik alles met hen delen huis, eten, slaapkamer, badkamer. Kortom ik moest de hele dag acteren en dit lukte niet want ik werd heel veel bedreigd door hen en ik was zo bang om de IND te vertellen dat ik homo was, vooral na wat ik van de mensen hoorde dat de vertalers meestal Irakezen zijn .Daarom heb ik de IND verteld alleen over mijn werk problemen en niet over mijn homoseksualiteit.

        In juni 2008 heb ik de verblijfsvergunning gekregen en ik voel me gelukkig en heel blij dat mijn geheim nog niet bekend was en ik hier in Nederland mag blijven om vrij en veilig te wonen. Maar toen moest ik nog wachten en ik verhuisde naar AZC. Later had ik heel veel problemen met mijn landgenoten en ik heb COA medewerker erover verteld en zij heeft me verplaatst naar andere plek.



        Op een dag had ik een date met iemand op een geïsoleerd plek (het was eigenlijk een naaktstrand dicht bij de AZC ) dicht bij de kamp en ik heb met hem seks gehad. Een van mijn huisgenoten, zijn naam was S. A, heeft me gezien en hij heeft de hele Irakese vluchtelingengemeenschap in het kamp verteld dat ik homo bent en dat ik seks had met een man op de strand.

        Ik was zo bang, al mijn landgenoten wisten dat ik homo ben. Veel van hun weten waar ik woonde in Bagdad en in welke apotheek ik werkte en al mijn huisgenoten (A. A en F.) weten mijn volledige naam van de brieven en ze zijn ook terug naar Irak. Ik hb veel slechte woorden van hun gehoord en ook hebben ze me bedreigd dat ze me gaan vermoorden als ik naar terug ga naar Irak. Ik heb geluk dat ik in Nederland ben.

        A. A, F., S. A, H. A. en nog vele andere zijn nu terug naar Irak en ze gaan me vermoorden als ik naar Irak terug ga.
        Ik heb ook een aangifte tegen S. A in COA gedaan want ik was heel bang van hen. Hierdoor heb ik heel erg psychologische beschadigingen van hun opgelopen. Daarom heb ik de COA gevraagd om een woning zo snel mogelijk, dichtbij mijn studieplaats (Utrecht ), te vinden maar dit lukt het niet. Vervolgens heb ik een kamer in Amersfoort gehuurd en ik heb de COA verzocht om mijn adres aan niemand te geven.

        Van 2009 tot nu toe was ik bezig met een studie, zo snel Nederlands te leren en een diploma te hebben dan kan ik zelfstandig zijn en mijn leven vrij leven met de man die ik kies.
        Eind Februari 2011 heeft m'n moeder me verteld dat ze een goede meisje in Nederland voor me heeft gevonden. Ze is mooi en woont in Amsterdam met haar moeder en broer.
        Ik heb mijn moeder geprobeerd te vertellen dat ik nu bezig bent met studie maar het lukte niet.Ze zei ga maar naar hun toe en maak contact met haar.
        Ik ging daar paar keer heen en zonder mijn toestemming heeft mijn moeder het meisje verzocht om met me te trouwen en het meisje en haar familie accepteerde dat. Toen ik heb ik zelf beslist om haar te vertellen dat ik homo ben. Misschien kon ze mijn situatie begrijpen. Maar helaas dat gebeurde niet. Ze heeft haar moeder verteld dat ik homo ben. Haar moeder heeft mijn moeder en moeders vriendinnen verteld dat ik homo ben.
        Nu wil mijn familie geen contant met me. Bovendien heeft mijn moeder een hele beroemde en grote familie in Irak en ze gaan me vermoorden zodra ik in Irak ben omdat ik schande over hun breng.

        Er worden op dit moment nog gespreken met hem uitgevoerd om de acceptatie van zijn homo-zijn te vergroten en zich te kunnen accepteren en vooral over zijn rechten op te komen, maar dat heeft tijd nodig.