NIEUWSBRIEF MAART 2013

Liptikka (Film avond/discussie avond)

Op vrijdag 29 maart is er weer een bijeenkomst. Dit keer het is is: lesbische/biseksuele vrouwen. Liptikka is de film die we op die avond gaan draaien.

Lipstikka is een psychologische thriller over twee Palestijnse vrouwen en hun lesbische gevoelens voor elkaar. De film schetst de complexe vriendschap tussen twee Palestijnse vrouwen, Lara (Clara Khoury) en haar jeugdvriendin Inam (Nataly Attiva). Lara heeft haar Londense leven perfect op orde, totdat een gesprek met Inam de donkere schaduwen uit haar kinderjaren opnieuw tot leven brengt. Dertien jaar eerder, toen Lara en Inam nog in Ramallah woonden, besloten de tienermeisjes stiekem naar Jeruzalem te gaan om in de bioscoop een film te bekijken van Mel Gibson, hun idool. Een vluchtige ontmoeting met twee Israëlische soldaten verandert vervolgens in een romantisch spel met verschrikkelijke consequenties.

Deze film zorgde voor veel ophef in Israël, waar er zelfs in de Knesset (het Israëlische Parlement) over werd gesproken. (zie agenda)

Vrijdag 29 maart 2013
Tijd: 18.00 uur
Locatie: Oudeschans 2 - Amsterdam

Gay Pride 2013

Documentaire "De Turkse Boot in Nederland"

Op 4 maart ging de documentaire De Turkse Boot in Paradiso in premiere. De documentaire, gemaakt door Chris Belloni, volgt de deelnemers van de Turkse Boot die meevoer met de Canal Parade tijdens de Gay Pride in 2012. De Turks-Nederlandse activisten Döne en Serdar worden gevolgd in hun streven naar erkenning en acceptatie binnen de Turkse gemeenschap.

Het was de allereerste Turkse boot die meedeed aan de botenparade. Een historische gebeurtenis. En nodig omdat een gedeelte van de Turkse gemeenschap in Nederland toch nog erg veel moeite heeft met homoseksualiteit. Dat bleek nog maar eens toen een aantal deelnemers na afloop van de boottocht werden bedreigd.

De documentaire toont de obstakels die homoseksuele jongeren met een etnische achtergrond in hun leven ervaren. Maar het geeft tegelijk ook een helder beeld hoe je verschillende identiteiten in jezelf kunt verenigen en de balans kunt vinden tussen de keuze voor je eigen geluk en de eer van je sociale omgeving.

Filmmaker Chris Belloni debuteerde in 2012 met de spraakmakende documentaire ‘I am Gay and Muslim’. Deze film volgt de zoektocht van een aantal jonge, homoseksuele mannen in Marokko naar hun religieuze en seksuele identiteit. I am Gay and Muslim is vertoond op verschillende internationale filmfestivals, waaronder die van Sydney, Berlijn, Istanbul en Sao Paulo. Op een internationaal Human Rights-filmfestival in Kirgizie werd de organisatie met een gerechtelijk verbod gedwongen om de film van het officiele programma te schrappen.

De Turkse Boot is ook geprogrammeerd op het Roze Filmfestival deze maand

www.rozefilmdagen.nl

Meer informatie over de documentaire:

www.deturkseboot.nl

Laatste Arabische homobar dicht

Habibi Ana in Amsterdam, het eerste en nog enige Arabische homocafe ter wereld, moet sluiten. Het is het slachtoffer van de één van de nieuwe horecaregels in de stad.

De eigenaar van het café heeft tussen 14 oktober en 29 december vorig jaar vier keer de sluitingstijd overtreden. Habibi Ana was juist net weer open, nadat  het een week gesloten was geweest na de derde overtreding. Het café heeft een vergunning om open te zijn tot 3 uur, maar de politie trof tijdens een controle om 3.45 uur, hoewel de toegangsdeur wel gesloten was, nog negen bezoekers aan.

Volgens de eigenaar van Habibi Ana was hij nog open omdat een aantal travestieten zich niet veilig voelde en binnen op een taxi wilden wachten. De politie zag de dragqueens later lachend richting het Leidseplein lopen.

Of Habibi Ana, dat ‘mijn lieve schat betekent, de deuren weer zou kunnen openen is zeer onzeker. De intrekking van de exploitatievergunning is voor onbepaalde tijd. 

Het is een enorme domper voor Arabische homos wanneer dit café ook weg valt. Vorig jaar moest de oriëntaalse homobar Sultana, vanwege financiële redenen, ook al sluiten. Sindsdien was Habiba Ana de laatste bar in Nederland die zich op deze doelgroep richtte.

Intissar is geboren in Baghdad, waar zij opgroeide als enig kind van welgestelde ouders. Vader, die in 2003 in Irak werd vermoord, had een leidinggevende functie bij een groot warenhuis en was daarnaast als docent verbonden aan de Universiteit van Baghdad. Moeder (50 jaar) werkte gedurende vijfentwintig jaar bij dezelfde universiteit, onder meer als secretaresse en als docent. Beide ouders waren evenals de rest van de familie aangesloten bij de Baath partij.

Intissar omschrijft haar vader, die er tijdens het huwelijk diverse buitenechtelijke relaties op nahield, in eerste instantie als een lieve man; echter bij verder doorvragen vermeldt zij dat hij, toen zij acht jaar oud was, seksuele toenadering tot haar zocht. Zij heeft dit destijds weten te voorkomen door als kind, voor zover zij hiertoe in staat was, onder woorden te brengen dat er in een vader-dochter relatie geen plaats is voor seksueel contact. Nadien is zij echter altijd bang gebleven voor hem. Met uitzondering van haar hartsvriendin Loudna heeft Intissar nooit met iemand over dit voorval durven praten.

Met haar moeder, die elke ochtend om zes uur naar haar werk ging en pas ‘s-avonds om zes uur weer thuiskwam, heeft Intissar nooit een goede verstandhouding gehad. Zij kan zich bijvoorbeeld niet herinneren dat moeder haar vroeger ooit heeft geknuffeld of aan haar heeft gevraagd hoe het met haar ging. Daarentegen maakte zij er een gewoonte van om Intissar te slaan en tegen haar te schreeuwen. Zo sloeg zij Intissar tot haar elfde jaar regelmatig op haar rug en bezorgde zij haar een slechte reputatie bij de omgeving door haar af te schilderen als een slechte dochter. Intissar vermoedt dat dit verbaal en fysiek geweld de oorzaak vormen van het bedplassen, waaraan zij tot op elf jarige leeftijd leed.

Intissar vermeldt dat haar ouders na een periode van wederzijdse verliefdheid, die zeven jaar duurde, met elkaar zijn getrouwd. Kort daarna is moeder zwanger geworden van Intissar. Echter Roewayda, een statusgevoelige broer van vader, keerde zich van meet af aan tegen dit huwelijk, omdat moeder afkomstig was uit een arm gezin. Hieraan voegt Intissar toe, dat Roewayda voorheen werkzaam was voor het regime van Sadam Hoessein en hier de taak had om politieke tegenstanders te vermoorden. Na de val van Sadam Hoessein verloor hij deze functie en geraakte hij jaloers op vader, die in de ogen van de omgeving succesvoller was, omdat hij nog steeds een hoge maatschappelijke positie had. Mede vanwege deze afgunstige instelling zou Roewayda er voor hebben gezorgd dat vader destijds in de gevangenis belandde.

Vader verliet de gevangenis toen Intissar één jaar oud was. Na zijn vrijlating woonde hij weer thuis bij zijn gezin totdat hij in 2003 werd vermoord (Intissar was toen elf jaar oud). Aan deze moord ging een ruzie tussen vader en Roewayda vooraf; tijdens dit handgemeen sloeg vader Roewayda met een pistool, waarna Roewayda hem uitleverde aan de Amerikanen, die hem tijdelijk vasthielden. Nadat vader weer op vrije voeten was gesteld en teruggekeerde naar huis, legde hij het conflict met Roewayda bij. Echter kort daarop huurde Roewayda mensen in om hem alsnog te vermoorden; deze moord vond plaats tijdens een achtervolging door drie auto’s, waarbij vader in zijn auto werd neergeschoten. Intissar, die zich destijds eveneens in de auto van vader bevond, wist gedurende deze schietpartij te ontsnappen. Zij werd hierna door haar familieleden geacht uit te leggen wat er precies was gebeurd, doch zij was hiervoor te geëmotioneerd. Kort daarop werd zij met spanningsklachten in het ziekenhuis opgenomen, waar zij naar haar zeggen in comateuze toestand gedurende zes maanden verbleef.

Na de moord op vader nam Roewayda bezit van het ouderlijk huis, waar hij de baas speelde over moeder die in loondienst bleef werken. Daarnaast gelaste hij Intissar om een hoofddoek te dragen en sloeg hij haar regelmatig als gevolg waarvan Intissar blijvend letsel aan het linkeroog heeft opgelopen.

Toen Intissar dertien jaar oud was, vestigde moeder zich met haar in Amman met de bedoeling om naar de Verenigde Staten te vluchten. Dit is echter niet gelukt en na anderhalf jaar keerden zij terug naar Baghdad.

Intissar ging tot op dertienjarige leeftijd in Irak naar school. Daarna vervolgde zij op vijftienjarige leeftijd in Nederland haar opleiding aan het MBO. Het is haar ambitie om in de toekomst een universitaire studie te volgen.

Na de moord op haar vader werd Intissar door haar oom Roewayda, die dreigde om haar eveneens te vermoorden, met een mes op het hoofd geslagen. Dientengevolge vluchtte Intissar op vijftienjarige leeftijd met haar moeder via Turkije in een vrachtwagen naar Nederland, waar zij op 1 oktober 2008 in het kader van een eerste asielaanvraag in Ter Apel en Eindhoven door de IND werden geïnterviewd. Aansluitend hebben zij in verschillende locaties van het COA gewoond. Gedurende deze periode trok Intissar voornamelijk met jongens op, naar haar zeggen omdat zij het met hen doorgaans beter kan vinden dan met meisjes.

Nadat Intissar en haar moeder hadden vernomen dat hun eerste asielaanvraag was afgewezen en zij niet langer recht hadden op een verblijf in het COA, zwierf Intissar gedurende twee weken op straat. Zij sliep destijds in een discotheek en werd opgepakt. Aansluitend werden zij en haar moeder op 16 juni 2011 door de vreemdelingenpolitie naar het detentiecentrum gebracht. Hier heeft Intissar twee weken met haar moeder doorgebracht. Gedurende deze periode heeft zij haar moeder ingelicht over haar homoseksuele geaardheid, hetgeen in een hevige ruzie ontaardde. Hierna kreeg Intissar een aparte kamer toegewezen omdat zij haar problemen niet meer de baas was en suïcide wilde plegen. Naar haar zeggen heeft zij destijds gedurende zeven dagen in een ernstige depressie verkeerd.

Moeder is na het verblijf in het detentie centrum teruggekeerd naar Irak, maar Intissar is in Nederland gebleven. Op 17 juni 2011 heeft zij een interview op Schiphol gehad, doch daarna heeft er geen interview meer plaatsgevonden. Thans is zij bij het COA in ondergebracht waar zij een eigen kamer heeft.

Op 13 jarige leeftijd had Intissar voor het eerst een intiem lichamelijk contact met Loubna, die voordien reeds jarenlang haar hartsvriendin was. Intissar begreep destijds niet goed waarom Loubna zo’n fysieke aantrekkingskracht op haar uitoefende en sprak hierover met niemand. Zij bleef hierna evenwel steeds met Loubna optrekken.

Desgevraagd vermeldt Intissar dat Loubna de enige persoon is, die begrijpt wat zij werkelijk voelt. Het liefst zou zij voorgoed met Loubna willen samenleven en trouwen. In feite is zij altijd van haar blijven houden, hetgeen echter tevens tot gevolg heeft dat nieuwe homoseksuele relaties met vrouwen bij haar nooit lang stand houden.

Inmiddels heeft Intissar vernomen dat Loubna door haar familie gedwongen werd om te trouwen en dat zij een kind heeft gekregen. Intissar weet echter dat Loubna zich ongelukkig voelt in haar gedwongen huwelijksleven en dat zij tot twee maal toe een tentamen suïcide heeft gedaan.

Intissar heeft zich seksueel nooit tot mannen aangetrokken gevoeld en realiseert zich dat zij over een homoseksuele geaardheid beschikt. In april 2011 is zij voor het eerst in contact gekomen met de Stichting Secret Garden die de belangen van allochtone homoseksuele vrouwen en mannen behartigt. Zij komt hier sindsdien regelmatig.

Inmiddels heeft Intissar haar verblijfsvergunning ontvangen.

Cultuur

Women and Power in the Middle East	Melancholy Gay Arabia
Before Homosexuality in the Arab-Islamic World 1500-1800	In Search of Islamic Feminism

Films:

Agenda

Husniye Yildz, de documentairemaakster, is een 31 jarige vrouw van een Koerdisch-Nederlandse afkomst. Ze woont vanaf haar zevende in Nederland. Ze is net klaar met haar opleiding journalistiek in Utrecht en is daarnaast ook een freelance fotograaf voor het ANP.
Door de lens van haar camera, laat Husniye ons zeer boeiende verhalen zien van vier verschillende transgender vrouwen die hun levensverhaal voor de camera doen.

De homogemeenschap zelf heeft tekort aan informatie over deze doelgroep, want het begrip voor gender-identiteit is niet vanzelf sprekend. Zelfs homoseksuelen en transgenders hebben onderling niet genoeg begrip voor elkaar. Door deze documentaire hoopt ze meer begrip te kweken voor de moeilijkheden van transgender vrouwen.
Een bewuste selectie binnen deze doelgroep was gemaakt. Een deel van documentaire werd in Istanbul - Turkije opgenomen en de andere deel in Amsterdam om het gedachten verschil duidelijker te maken voor kijker, maar ook voor de hulpverleners.

Lena, Sevval Kilic, Seyhan Arman en Yesim Yildiz hebben deelgenomen aan de documentaire.

Een discussie avond/voorlichting avond over Stigma, Taboe en seksuele gezondheid binnen LHBT'ers gemeenschap.

Redactie: Edwin Luth & Emir Belatoui